Opgeruimd

26 februari 2019 /
Aart Mak

Wat ik doe met mijn handen is altijd goed voor mijn geest. Bekende boekenwijsheid maar het is nog waar ook. Als ik alleen maar in mijn hoofd aan het werk ben, ga ik denken dat de wereld is zoals die zich voordoet in mijn hoofd. Niet dus, er zijn ook pissebedden, spinnenwebben, er is stof, heel veel stof en ik heb warempel een huid die ik kan schrammen, die vieze vegen oploopt en kan zweten.

Altijd goed om weer te weten dat er meer is dan alleen mijn eigen hersenspinsels.

Schoonmaken is eigenlijk ook lucht blazen door alle draden van het web van mijn gedachten. Ik knap ervan op, slaap er beter door en loop minder te zweven. Maar het opruimen van spullen is het allerfijnste. Loslaten, zeggen ze dan in menige therapie. Nou, begin maar eens met het wegdoen van spullen die je nooit meer gebruikt maar waarvan je denkt dat die nog wel eens van pas kunnen komen. Als je dat kunt, kun je meer. Ruimte maken is ruimte krijgen. Niet meer denken aan wat je nog had moeten doen, maar nieuwsgierig worden naar wat er kan gebeuren. Ja, dat roept het opruimen van spullen bij mij op.

Ik kom wel eens in huizen die helemaal vol staan. Een en al spullen, volle kasten, stapels op de grond, briefjes her en der. Vol van het verleden en vol met wat nog moet gebeuren.

Of wat had moeten gebeuren. Een groot verdriet kan de reden zijn dat alles is gebleven waar het al was en dat het huis alsmaar voller werd. Of een angst dat iets onvindbaar blijkt te zijn als je echt op zoek gaat. Achter dat iets zit vaak een afwezig iemand. Ieder mens kent het voorbeeld van de weduwe die in tien jaar de kamer van haar man, inclusief zijn kleren, onaangeroerd heeft gelaten. Alles is nog precies zoals het was. De tijd stil gezet. Bewaren wat je ooit had. Dit heeft trekken van een tragedie, je krijgt namelijk waar je zo bang voor bent: de dood die het leven beheerst.

Hoe dat zij, het opruimen van het huis van je overleden ouders is inderdaad een afscheid van de spullen met alle herinneringen die daaraan kleven en een afscheid van een deel van je eigen leven. Maar dat kind dat je ooit was, ben je al lang niet meer. Het speelgoed is nu voor anderen. Het ouderlijk huis ook. Dat is blijkbaar leven. Alles gaat voorbij.

Is dit het geheim van mensen met een opgeruimd karakter, dat ze dat 'alles gaat voorbij' aanvaarden?

Tags - alles gaat voorbij - loslaten - opgeruimd - opruimen - toekomst - vasthouden - verleden

Deel deze column:

Reactie (1)

  • Geer Beemsterboer - 27-02-2019 om 09.20 uur

    Mooi en ik herken het heerlijke opruimen. Ook in mijn omgeving iemand die omringd wil blijven door spullen uit het verleden, koopziek ook, gelukkiger willen worden in het moment van iets kopen, het niet nodig hebben vervolgens. Maar ja, ik denk wel dat er een verband is tussen kunnen loslaten en een opgeruimd humeur of karakter hebben. Soms is het ook aangeleerd, opruimen. Soms is ook aangeleerd het kopen en collecties aanleggen.

Reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Andere gerelateerde columns: