Jaar

Door Ds. Aart Mak

Vandaag is het de laatste zondag van het jaar ... . We zijn dus al ... jaren onderweg in de 21e eeuw. Het praten over de vorige eeuw wordt voor steeds meer mensen iets uit de oude doos. De eeuw van wereldoorlogen en een langlopende koude oorlog, van kolonialisme en dekolonisatie gaat steeds meer achter ons liggen. En het einde van die eeuw was niet het einde van de geschiedenis. We zijn terecht gekomen in wat we nu nog als een onoverzichtelijke wereld ervaren. Er zijn talloze dreigingen, van voorbijgaande welvaart, van gevechten om grondstoffen en water en voedsel, van door godsdienstwaan gedreven terroristen maar evengoed van onzichtbaar opererende overheidsinstanties die alles weten van hun burgers, van een opwarmende aarde en een daarmee gepaard gaande stijgende zeespiegel en vele mogelijke heftige natuurrampen die over ons heen zullen komen, van democratieën in Europa die tekort schieten en kinderrijke volken in het Midden-Oosten en Afrika die van de revolutie naar burgeroorlog rollen. Ik zee het al, het is een nu nog onoverzichtelijke wereld.

Geestelijk gesproken zijn er, globaal gezien, ook enorme tegenstellingen. Het christendom is de snelst uitdijende godsdienst in de wereld, maar hier, in Europa, verliest het georganiseerde christelijke geloof steeds meer terrein. In vele landen in Noord- en Midden-Afrika worden economische conflicten uitgevochten onder de dekmantel van godsdiensttwisten. Alsof het gaat tussen de aanhanger van de Islam en christenen. Binnen de Islam gebeurt hetzelfde, in Syrië bijvoorbeeld. Het moordende conflict gaat daar zo huizenhoog dat geloofsgenoten elkaar tot vijand verklaren en zo de Sjiieten tegenover de Soennieten staan. En de christenen daar en elders in het Midden-Oosten vluchten in toenemende mate, als ze daartoe in staat zijn. Naast het van beide zijden onoplosbaar gemaakte conflict tussen Joden en Palestijnen, is deze uittocht van christenen hetgene wat deze regio tot de meest gevaarlijke ter aarde maakt.

En toch wil ik het in dit laatste Goede Begin van dit jaar het hebben over iets dat heel dicht bij huis is. Want we hoeven niet te weten waarom en waartoe, om toch op een stabiele wijze ons werk te doen en enig vertrouwen te hebben dat ons werk ertoe doet, ook al vinden er om ons heen allerlei aardverschuivingen plaats. Ik wil het daarom aan het bijna eind van dit jaar even met u hebben over het werk van Kerk Zonder Grenzen het afgelopen jaar. Ik begin maar met de teleurstelling. Sinds april waren we in gesprek met mensen van de IKON en later ook van de EO teneinde het werk van het IKON Pastoraat, dat opgeheven zou worden in de herverkaveling die in Hilversum plaats vond, gedeeltelijk over te nemen. Dat is dus niet gelukt. Van ons werd een te groot financieel risico gevraagd, dat ons inziens in al die maanden met gemak door partijen daar had kunnen worden opgelost. Wij hadden graag twee nieuwe collega’s verwelkomd en zo van Kerk Zonder Grenzen en Radio Bloemendaal een plek gemaakt die breder uitwaaierde dan tot nu toe het geval is, maar dat zal dus op deze manier niet gebeuren. Een combinatie van onverschilligheid en onwil van de bestuurders daar heeft ons doen besluiten er een punt achter te zetten, met spijt, zeker tegenover de IKON-collega’s die graag verder wilden gaan.

Het goede bericht is dat sinds 1 november een andere oud-IKON collega wel een dag in de week werkzaam is voor Kerk Zonder Grenzen. Zijn naam is Tom de Haan. Ik kende hem al jaren als een prima en prettige collega met wie ik vaak ervaringen uitwisselde over radiokerkdiensten. Hij werd in juni missionair predikant in Haarlem, stadsdominee zoals hij zelf graag zegt en had nog een dag in de week tijd om ook voor ons klussen te doen. Voor mij dus een collega-dominee erbij! En met zijn creativiteit en frisse kijk verwacht ik veel van onze samenwerking. Er is meer gaande. In 2013 maakten we ook een start met de stichting MomenTaal, met de hoofdletter T in het midden. Een stichting die zo’n 12 predikanten, priesters, ritueelbegeleiders en een raadsvrouw verzamelt om die gezamenlijk aan te bieden, in geval mensen behoefte hebben aan begeleiding bij geboorte, huwelijk en dood. Vooral dat laatste, dat is het meest aan de orde. En we beginnen te draaien. De gedachte erachter is dat er heel veel Nederlanders rondlopen die niet meer van de kerk zijn maar wel gevoel voor geloof, traditie of het onzichtbare hebben. En die mensen opvangen en begeleiden, bij nood en dood, ziekte en zeerte, vreugde en verdriet, desgewenst, daarom gaat het bij deze dochter van Kerk Zonder Grenzen.

Een ander initiatief, Tuimelteksten, is inmiddels al 2,5 jaar onderweg. Op de sociale media blijven de volgers toenemen in aantal. We hebben langzamerhand bijna 1000 Tuimelteksten, die u sinds kort allemaal kunt opzoeken op de vernieuwde website. Dit blijft een erg leuke dochter van Kerk Zonder Grenzen, al zeggen we niet dat wij de vader en de moeder zijn. Het werkt en is o.i. een mooie manier om het evangelie, gehuld in de jas van wijsheid en humor, verstaanbaar te maken voor al die met name jonge Nederlanders voor wie kerk en christendom nietszeggende begrippen zijn.

En intussen zijn wij ook verhuisd dit jaar. Het kerkelijk bureau zit niet meer op de Vijverweg maar op het Kerkplein. Ander adres en ander telefoonnummer ook. De Vijverwegkerk houden we aan tot de verbouwing in de Dorpskerk klaar zal zijn. En voor ons is de daar te bouwen nieuwe studio vooral van belang. Volgens de plannen zal dat eind 2014 het geval zijn. Komend jaar moet er heel wat gebeuren dus. Niet onvermeld wil ik laten dat mijn nieuwe collega – Ad van Nieuwpoort startte november 2012 – iemand is met hart voor de radio en voor het eerst in al die jaren ervaar ik een gelijkgestemde ziel als het gaat om het belang van radio en vooral van kerk en geloof voor de buitenwereld. En zelf ben ik dit jaar ook verhuisd. Geen Kokstraat meer maar Nieuwe Gracht. En wat belangrijker is, ik ben getrouwd en al zijn de wittebroodsweken nu echt voorbij, het is en blijft heerlijk om met Astrid dagelijks samen te zijn en het leven te delen.

Wat de toekomst is? Van de radio en van Kerk Zonder Grenzen? Laat ik zeggen dat wij de zender nog een aantal jaren via de ether in de lucht willen houden, voor we helemaal op internet overschakelen. Komend jaar, in 2014 dus, bestaat deze zender 90 jaar trouwens. En het zal aan ons niet liggen om, ondanks de teleurstellende ervaring met EO en de interim directeur van de IKON, toch het ruime, nationale sop te kiezen. Wij denken dat de manier van geloven waar KZG voor staat en de talloze ouderen die geestelijke ondersteuning willen, naast de middengeneraties die hun eigen spirituele weg gaan, meer nog dan vijftien jaar geleden het geld van onze donateurs en de energie van alle vrijwilligers ruimschoots waard zijn. En zo gaan wij, te midden van het woeden der gehele wereld, met enig vertrouwen, een handvol ideeën en allerlei bondgenoten, het nieuwe jaar tegemoet. Ik wens u vandaag en komend jaar Gods zegen.

Met muziek van Desplat en Lane/Vitarelli. Verder hoorde u muziek van Locatelli en ‘O God die droeg ons voorgeslacht’. Gelezen werd uit Psalm 90: 17. Het gebed kwam uit de bundel ‘Zeggen en zwijgen, oecumenisch gebedenboek voor alledag’ van Marcel Barnard e.a.

 

Terug naar overzicht…