Timmerman en technicus

Door Aart Mak

Deze Binnenkamer wordt anders dan anders. Het gaat nou eens niet over de mens die ik ben met alle gedachten in mijn binnenkamer. Ik wil de mens die jaar in jaar uit, elke vrijdagmorgen om 9 uur, samen met mij in de studio zit om dit programma op te nemen, in het licht zetten. Zijn naam is Nico Timmerman. En als je zo heet, heb je wat met Jezus, van wie gezegd wordt dat hij dat ook geweest is, timmerman, net als zijn vader. Nico met die mooie achternaam timmerde in zijn werkzame leven niet met hout maar aan mensen. Hij was onderwijzer en ik denk een hele goeie, hem kennende met zijn zorgvuldige manier van formuleren, zijn doen wat hij belooft, zijn liefde voor mensen, met name kwetsbare mensen en met zijn grote gevoel voor taal. Onderwijzer is hij al lang niet meer. Bij Radio Bloemendaal is hij echt betrokken geraakt ná dat geregelde en betaalde schoolleven. Toen werd hij programmamaker en technicus bij de omroep met de twee masten voor de middengolf, op een hoog duin aan de westkust van Nederland. En Nico werd al gauw mijn technicus. En hoewel hij zelf altijd zegt dat hij er nauwelijks verstand van heeft, van techniek bedoel ik, is hij of zijn wij er altijd uitgekomen en hebben we niet alleen dit programma samen gemaakt, maar ook Een Goed Begin, In de Marge, Psalmen en zelfs ook nog Aartse Zaken. En dat is geen geringe prestatie, jaar in jaar uit, elke week op vrijdagmorgen.

Nico was in feite altijd de eerste die hoorde wat ik te zeggen had. Ik ontdekte dat hij dat leuk vond en zelfs soms een eer. Aan zijn reactie, hoe bescheiden en beschaafd ook, kon ik aflezen of het broddelwerk was wat ik leverde of dat het de moeite van het beluisteren waard was. En wat is er nu aan de hand? Heel eenvoudig, het is de leeftijd. Ongemerkt worden we allemaal ouder. Bij Nico was dat heel lang niet te merken. Maar inmiddels is hij de grens van tachtig sinds een aantal maanden gepasseerd en besloot hij, ingehouden en voorzichtig, mij te melden dat hij er, gezien zijn soms tekortschietende adem en zijn vele andere activiteiten, mee te willen stoppen. En omdat ik Nico ken en weet hoe hij te lang wacht met ergens een punt achter zetten, heb ik hem voorgesteld dat dit dan de laatste keer is dat hij aan de knoppen zit bij mij. Ja, zo heet dat bij deze radio, aan de knoppen zitten…

En daarom wil ik deze man ten slotte wat nader aan u voorstellen. Als hij híer stopt, gaat hij overigens dáár wel door. En met dáár bedoel ik Orgelpunt. Nico is een van de drijvende krachten achter dit populaire programma. Als Nico met zijn man Henk op vakantie gaat, komt hij steevast terug met Cd’s en vooral verhalen over kerken en orgels. Hij moet in zijn leven meer orgelmuziek gehoord hebben dan ik bladzijden heb gelezen, denk ik wel eens. En als Nico op stoom is, kan hij in geuren en kleuren vertellen hoe de kerken van Amsterdam, waarvan een deel al niet meer bestaat, er vroeger uit zagen, van buiten en van binnen, en vooral: waar de orgels zijn gebleven. Dat laatste is een bijzondere sport. Orgeldetective noem ik het wel eens. Want als een kerk een andere functie krijgt of wordt gesloopt, wordt het orgel er altijd uitgehaald en krijgt dat instrument een bestemming elders. Nico weet waar. En het mooiste dat er voor hem bestaat, is natuurlijk het Orgelpark aan de Gerard Brandtstraat in Amsterdam, de voormalige Parkkerk waar Geelkerken (de man die zei dat de slang nooit gesproken kon hebben) nog dominee was. Dat is één kerk met vijf grote orgels en nog veel meer moois. Nico, zelf Amsterdammer, kan je dat allemaal haarfijn en met smaak uitleggen.

En daarom, Nico, wil ik je namens mijzelf en namens onze luisteraars, diep en gemeend dank zeggen voor wat je hebt gedaan. Technicus zijn voor deze zender is vergelijkbaar met wat Jezus noemt: de minste zijn. Je werkt achter de schermen, het gaat niet altijd zoals je wilt, er gaat wel eens wat verkeerd met de uitzending, je hebt geen idee of er iemand is die luistert en of het gewaardeerd wordt, moet je ook maar afwachten. Nu, ik heb het hogelijk gewaardeerd dat je er altijd was en hoe wij samen daaromheen onze gesprekken hadden, elkaar beter leerden kennen en zo verwantschap en vriendschap ontwikkelden. Nico, blijf zolang je iets kunt doen voor deze zender. Wij en de luisteraars weten dat er een einde komt aan de middengolf. En daarmee ook een einde aan een manier van doen, een nu al bijna ouderwetse manier van werken en een merkwaardig maar heus bestaand genootschap van programmamakers, technici en luisteraars. Ik denk aan de Open Dagen van vroeger van Kerk Zonder Grenzen. Ik zie ze voor me, al die mensen die er toen waren en er nu voor een deel niet meer zijn. Ook voor mij zal het in de nabije toekomst een afsluiting van een hele periode van mijn leven worden. En bij die periode hoort Nico heel prominent. Om af te ronden: als wij afscheid nemen, blijven we verbonden, in ons innerlijk, in de binnenkamer. Het stuk van Johann Sebastiaan Bach voor viool en orgel dat na de eindtune volgt, is voor Nico.    

Terug naar overzicht…