Veranderen

Door Ds. Aart Mak

Veranderen, hoe moeilijk is dat eigenlijk? Ik weet nog dat ik, zeven jaar oud en lekker op stoom in klas twee van de lagere school (tegenwoordig dus klas 4 van de basisschool) van school moest veranderen. Ik lag al op bed, hoorde beneden een bekende bassende stem, sloop naar beneden en hoorde meester Westerhof de hoofdonderwijzer, bepleiten dat mijn jongere broer en ik het beste naar die andere lagere school konden gaan. Die school dreigde te ontvolken, ouders stuurden hun kinderen er niet naar toe omdat zij die school en de buurt maar een armoedig zooitje vonden en of mijn ouders, dominee en mevrouw, niet een voorbeeld konden stellen, waardoor het tij zou keren. Ik hoorde dit allemaal vanuit de gang met ontzetting aan en wist al wat mijn ouders zouden antwoorden. Uiteraard. En zo werden mijn broer en ik als kleine Izaäks geofferd omwille van het hogere doel. Ik weet nog hoe ik na het vertrek van de bovenmeester, snikkend en stotterend van verdriet de woonkamer binnenkwam. Maar het moest. Kinderen van de dominee, dat waren we en dat zouden we nog wel vaker aan de lijve ervaren. Geofferd worden. Niets is hier blijvend en dat zullen we weten ook. Ach ja, veranderen…

Met veranderen is iets vreemds aan de hand. Het is zo dubbel. Veel mensen hebben verlangen naar iets nieuws en anders, maar barsten tegelijk van de heimwee. De vlucht naar voren wordt geremd door de blik naar achteren. En zo zie ik veel mensen angstvallig met zoveel mogelijk spullen onder de arm een zogenaamde nieuwe stap zetten. Veranderen is dus eng. Wij willen wel iets nieuws meemaken maar niet iets ouds kwijtraken. En zo stapelen we ervaringen op en in het denkbeeldige pakhuis dat we om ons heen hebben verzameld raken we de weg kwijt. Wie was ik ook alweer? Wat wilde ik? Wat past echt bij mij? Het lijkt op het surfen op internet. Je bent op zoek naar iets, maar onderweg kom je zoveel tegen dat je vergeet waar je naar op zoek was. Onrust is het loon. Nooit verzadigd zijn. Met alle spullen om je heen voel je je als een zwerver die niet meer weet hoe het voelt als een kind zo tevreden in slaap te vallen. Wees tevreden met wat je hebt, staat ergens in de bijbel. En dus dachten vroeger veel mensen dat ontevreden zijn zondig was. Ook niet goed. Maar nu weten we het helemaal niet meer...

Begrijpt u mij goed, alles wat ik zeg, gaat ook, gaat juist over mij. Ik ben één van die velen van tegenwoordig. Elckerlyc. Maar nu heb ik toch een stap gezet die net als toen ik zeven was, voelde als een grote verandering. En het had nog met mijn al ruim 11 jaar geleden overleden vader te maken ook. Indertijd, toen ik zestien of zeventien was, had hij mij geholpen om een rekening bij de Postbank te nemen. En die neem je dan met je mee, al die jaren tot nu toe van mijn leven. Nummer ken ik uit mijn hoofd, pincode ook natuurlijk, anderen kennen dat nummer, het is bijna een deel van mijn identiteit. Maar ik heb die rekening nu toch maar opgezegd. Eerst was er die ergernis om een topman van die bank die 1,4 miljoen per jaar moet verdienen en hoe dat beredeneerd werd. En toen keek ik (niet voor het eerst trouwens) naar hoe die bank die allang geen postbank meer heet, eruit komt in vergelijkende testen. Waar steken ze het geld van hun klanten eigenlijk in?  En toen wist ik het. Veranderen. En ook hoe zo’n kleine stap van alles wakker maakt in mij. En als zo vaak overweeg ik in mijn binnenkamer: ik vind wel van alles en ik wil wel van alles, maar doe ik het ook? Een beetje trots ben ik dus ook wel.

Tekst: ‘Laat je leven niet beheerst worden door de zucht om te bezitten, of door een idee over hoe het moet zijn. Laat gebeuren wat gebeurt, aanvaard wie je bent en maak je geen zorgen over wat je wel of niet hebt. Vraag je af wie jou in hemelsnaam bezielt. En dan gaat het om vertrouwen.' (naar Hebreeën 13 en een Tuimeltekst).

 

Terug naar overzicht…