Huwelijk

Door Ds. Aart Mak

Afgelopen woensdag was er dat bericht van Reuters dat de vrouw en dochter van de Libische leider Kadafi naar Tunesië waren gevlucht. Een dag later ontkende de Tunesische regering dat vrouw Safia en dochter Aisha zich op het Zuid-Tunesische eiland Djerba zouden bevinden. Geen sprake van, klonk het ook uit Tripoli, dit was allemaal psychologische oorlogsvoering van rebellen en het Westen. Dus de vrouw van de altijd door buitengewoon knappe, vrouwelijke lijfwachten omringde Libische leider Kadafi, bleef aan de zijde van haar man, concludeer ik voorlopig. Het zette mij aan het denken, helemaal toen ik het combineerde met ander nieuws van de afgelopen week. Het ging in feite vaak om een man en een vrouw en het verbond dat zij gesloten hadden.

Laat ik beginnen met het vrolijke nieuws. Prinses Máxima bereikte afgelopen dinsdag de leeftijd van veertig jaar. De reportage de avond ervoor zorgde ervoor, naar ik van verschillende kanten begreep, dat mensen werkelijk geraakt werden en ook onder de indruk waren van deze veelzijdige, charmante en intelligente vrouw. Intussen is zij dus de vrouw van onze aanstaande koning en ineens was er weer die discussie over hoe zij later, als vrouw van de koning, moet gaan heten. Wordt het dan prinses Máxima of koningin Máxima? Drie linkse partijen voerden als argument aan dat het niet meer van deze tijd is dat een vrouw van de koning automatisch koningin wordt. Daarnaast vonden ze dat mannen en vrouwen een gelijke behandeling verdienen. Het zou raar zijn wanneer Máxima straks wel koningin wordt terwijl Claus altijd prins bleef en nooit koning Claus werd. Het dagblad Trouw en andere media pakten dit laatste argument met verve op en keerden het om: laat Máxima koningin  worden en laat dan ook, nog later, de man van koningin Amalia koning mogen heten. Dat is pas emancipatie! Het opvallende aan dit plotseling weer opflakkerende openbare gesprek was dat niemand opperde om de huwelijkspartner volkomen los te zien van degene met een zware openbare functie. Man en vrouw horen bij elkaar. En in elke min of meer publieke functie moet de partner eraan geloven, of hij of zij dat nu zelf wil of niet. Máxima is een wandelend wonder met haar vermogen op te gaan in haar rol en tegelijk ook volkomen zichzelf te zijn, met een eigen leven en al haar talenten. Bovendien lijkt het met de liefde tussen Alexander en haar wel goed te zitten.

Maar wat als je Maria Shriver heet, al jaren getrouwd bent met Arnold Schwarzenegger en sinds een paar maanden weet dat hij een kind heeft  verwekt bij een van de vrouwelijke personeelsleden? Toen zij het uit zijn mond hoorde, had ze het ten lange leste wel gezien met haar gouverneur. Schwarzenegger had al die jaren dat hij de machtigste man van Californië was, zijn vrouw nooit iets verteld, terwijl hij zijn buitenechtelijke kind en diens moeder wel financieel ondersteunde. Een acteur was en bleef hij, vatte een van de Amerikaanse commentatoren dit familiedrama samen. Opvallend is hier hoe zijn vrouw Maria nog een jaar eerder, toen haar man ook door journalisten doorgezaagd werd over de sterke geruchten, zijn seksuele escapades betreffende, het te vuur en te zwaard voor haar man opnam. ‘Waar werd oprechter trouw / dan tussen man en vrouw / ter wereld ooit gevonden?’ dichtte Joost van den Vondel in zijn Gysbreght. Er moet toch ook een grens zijn? ‘De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan. Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.’ Deze prachtige regels staan in het grote gedicht over de liefde dat Paulus ooit schreef. Ik las het afgelopen vrijdag weer eens aan een bruid en bruidegom en hun gasten voor. Tja. Ik blijf je trouw, in goede en kwade dagen, gezond of ziek, met veel of met weinig. Maar ik weet ook dat er maar één reden is waarom er in Frankrijk opvallend minder wordt gescheiden dan in andere Europese landen. De Fransen kennen vanouds het instituut van de maîtresse. De man blijft getrouwd en gaat, al dan niet met stilzwijgend goedvinden van zijn wettige echtgenote, van bil met een andere vrouw. Het instituut huwelijk dat zo dragend is voor een maatschappij, blijft zo in stand en de ouder wordende vrouw die niet meer gezien wordt door haar met veel jagersinstinct gezegende man, houdt haar status en welvaart.

Een mooi voorbeeld daarvan is de vrouw van Dominique Strauss-Kahn. Ze was al onderweg naar New York, met het geld voor de borgsom. Het   lukte haar niet die te overhandigen, maar dat lag niet aan haar. In het land waar haar man het al dan niet gedaan heeft of heeft willen doen met een kamermeisje, zijn ze niet zo gemakkelijk als het om seks gaat. De meestal uitstekende Trouwcolumnist Sylvain Ephimenco wees erop hoe deze vrouw, Anne Sinclair, ooit een geweldige en gedreven journaliste was maar zich sinds haar huwelijk met Strauss-Kahn, die toen al bekend stond om zijn onbeschofte en agressieve gedrag jegens jonge vrouwen, overal uit terug trok en tot op de dag van vandaag zich volgzaam wegcijfert ten gunste van haar beroemde man. Deze vrouw moet alles geweten hebben, zij moet zich al meer dan eens aan de kant gezet hebben gevoeld en zij moet de meest vreselijke roddels over haar man vrouwmoedig hebben getrotseerd. Ze speelt of ze is de toegewijde echtgenote die haar man onvoorwaardelijk trouw is.

Het beeld dat hieruit oprijst – en nu zwijg ik omwille van de tijd verder over de strapatsen van de Italiaanse premier Berlusconi of de escapades van de Amerikaanse president Bill Clinton indertijd, is het beeld van mannen die maar niet volwassen willen worden en van vrouwen die hun man, als was hij een zoon met wat opvoedproblemen, innig trouw terzijde staan. Het is, als je er even over nadenkt, eigenlijk een wonder dat veel mannen in deze wereld het toch houden bij hun eigen vrouw. In een wereld van polygamie, overspel en tempelprostitutie hebben de Joodse profeten en de eerste generaties christenen altijd gepleit voor het monogame huwelijk. Dat deden ze vooral omdat de vrouw in hun ogen ook een mens is en geen gebruiksartikel. Misschien beseften deze grondleggers van onze beschaving ook wel dat het in veel vrouwen ingebakken zit om zichzelf en hun waardigheid op te offeren, als hun man zijn pleziertjes maar kan hebben. Die beschaving leidt er nu toe dat een man, al dan niet schuldig, voor de rechter staat omdat een onbekende vrouw zegt dat deze man zich tegen haar zin aan haar wilde vergrijpen. En beschaving is dat een rechter, hoe machtig die man ook is, die vrouw serieus neemt, haar zaak niet bagatelliseert maar de waarheid wil ontdekken en recht gaat spreken. Ik beschouw dit, naast al het gif dat de godsdiensten in de harten van mensen hebben uitgestrooid, als een zegen van twee godsdiensten die zich in de loop der tijden ontwikkelden en beseften dat mensen nooit gebruiksvoorwerpen van elkaar mogen zijn.

Met muziek van Grieg aan het begin (Holberg Suite) en Rachmaninoff aan het eind (einde 1e deel van zijn 2e pianoconcert). Verder hoorde muziek, gespeeld door Verschoor en Boetje en gezang 92 uit het Liedboek. Gelezen werd uit Hooglied 8:6. Het gebed kwam uit de bundel ‘Zeggen en zwijgen, oecumenisch gebedenboek voor alledag’ van Marcel Barnard e.a..

 

Terug naar overzicht…