Priesterboord

Door Ds. Aart Mak

Geen halszaak maar toch…

Natuurlijk, als collega Van der Kamp en andere zelfbewuste collega’s een priesterboord in het openbaar willen dragen, moeten ze dat vooral doen. Het is geen halszaak, maar toch…

In allerlei interreligieuze groepen en gesprekken vallen westerse christenen op omdat zij er niet christelijk uitzien, anders dan orthodoxe joden, veel moslims en sommige hindoes en boeddhisten. Hoe erg is dat? Ik vond en vind het altijd wel verfrissend om een geloof te vertegenwoordigen waarin het begrip incarnatie centraal staat. Dat betekent in mijn ogen dat wat bij God of geestelijke zaken hoort opgaat en vrijwel verdwijnt in het mens-zijn. Bovendien ben ik protestant en dat was toch die godsdienst die ging spreken over het ambt aller gelovigen en nooit zo veel ophad met het onderscheid tussen clerus en het volk. En dan is er nog wat. Ik weet niet of de huidige maatschappij wel zo gebaat is bij een verkerkelijking van het christelijke geloof. Dat geloof is meer dan kerk en ik ken talloze mensen voor wie spiritualiteit en het hele daarbij horend gesprek over levensstijl en waarden meer omvat dan het (christelijke) geloof. Het je in de publieke ruimte presenteren als geestelijke leidt dan eerder tot oude sjablonen, alsof we in twee werelden leven, dan tot nieuwe inzichten. Misschien dat er mensen zijn die ook op straat willen weten waar de nooduitgang is: ‘Hé, daar loopt iemand met een priesterboord, bij hem of haar moet ik wezen!’ Maar ik gok liever op het alom onder mensen aanwezige vermogen tot mededogen, hulp en zelfs bidden. Ik meen dat het Henk van Randwijk was die ooit zei dat hij het christelijke kruisje wel droeg maar aan de binnenkant van zijn revers. Hij was erop aanspreekbaar, uiteraard, maar eerst mocht je hem als mens wat beter leren kennen… (7 sept. '14)

Terug naar overzicht…