Moe van meningen

Door Aart Mak

Ik betrap mijzelf op iets waarvan ik jarenlang geen last had. Ik ben moe aan het worden van meningen. Het heeft vast te maken met de sociale media. Eerst waren dat de podiumpagina’s, de lezerspost of hoe dat heette in de kranten. Die zijn er nog steeds. Die las ik altijd wel graag. Vaste briefschrijvers, boze lezers, dat werk. Maar nu is er meer, oneindig veel meer. Ieder mengt zich in de discussie. Iedereen roept tegen elkaar en door elkaar op Twitter en Facebook. TV-programma’s rechtvaardigen hun bestaan door iemand met een microfoon de winkelstraat in te sturen en mensen om een mening te vragen. Doet er niet toe over welk onderwerp. De stroom aan vluchtelingen die Syrië en andere landen waar geweld heerst of geen droog brood te verdienen is, verlaat, roept uiteraard veel emoties op. De taferelen zijn ook hartverscheurend. Wat daar in het Midden Oosten gebeurt, is vreselijk en razend ingewikkeld. De rol van Rusland, van Turkije, van de Europese Unie, probeer er maar chocola van te maken. En dan was er die aanslag in Brussel. Erg, verschrikkelijk. Tientallen onschuldige mensen dood, nog veel meer de rest van hun leven gehandicapt. Ook na die gebeurtenissen regende het natuurlijk meningen. Heel veel meningen. Over waarom we wel van Brussel schrikken en nauwelijks van Ankara, laat staan van Bagdad. Een ingezonden brief onder leiding van de filosoof van het vaderland, ook weer een mening, gedragen door 182 mensen. Goed bedoeld, maar ik krijg er wat van.

En dan moeten we komende week, op woensdag 6 april, allemaal een mening hebben waarvoor we zelfs de deur uitmoeten en die mening in een stemhokje omzetten in een ja of nee tegen een handelsverdrag met Oekraïne. Mijn hemel. Het referendum. Hebben we hier in Nederland niet zo’n goeie ervaring mee. Het lijkt eenvoudig. Maar ik vind het erg ingewikkeld. Omdat ik zo’n hekel heb aan die mensen die dit referendum gebruiken om de antigevoelens tegen Europa te mobiliseren, weet ik zeker dat ik ja zal stemmen. Sorry voor deze mening, maar ik ben altijd erg voor Europa geweest; het is een kwestie van je geschiedenis kennen, vind ik. Maar goed, zegt mijn vrouw die lid is van de Partij van de Dieren: weet je wel dat ze daar in Oekraïne er een rotzooitje van maken als het gaat om de bio-industrie en het dierenwelzijn en dat een schurkenbedrijf als Monsanto – dat van die zaadveredeling ten koste van gewone boeren – daar vrij spel heeft? Dat hengelen we met zo’n handelsverdrag allemaal Europa binnen. Nee, dat wist ik niet. Daar ging mijn mening.

Nieuws kan blijkbaar niet meer zonder commentaar. Dat begrijp ik ook wel. Ik lees een krant omdat ik houd van de invalshoek en de keuzes van die krant. Ik lees niet alleen graag boeken maar wil ook van een vertrouwde recensent lezen wat hij of zij vindt van dat boek. Dat is allemaal gewoon en normaal. Maar tegenwoordig lijkt het hek van de dam. De meningen zijn belangrijker dan de feiten. De woedende mening van veel mensen over de politiek, de asielzoekerscentra, de rechtbanken, de veiligheid – het benauwt mij zeer soms en ik vrees de tijd die komt dat een meerderheid van mensen niet meer wil leven met de complexiteit van vraagstukken en de genuanceerdheid en tolerantie die nodig zijn voor een samenleving, en die dus aan zijn laars lapt. Aan de andere kant: de soep wordt meestal niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. De mening van Wilders is ook niet meer dan een scheet die even smerig ruikt en dan waait het weer over. En dan nog wat: als ik nou eens geen mening heb, hoor ik er dan nog bij?

Ik ben dus niet alleen moe van al die meningen maar ook zelf een beetje bang voor mijn schaduw, iemand te zijn die het niet weet en het allemaal nog even aan wil zien. En daarom heet dit programma De Binnenkamer. Om mijzelf in elk geval te wijzen op de het oude gegeven dat een mens ook een binnenkant heeft. En dat de complexiteit van het leven niet bestreden wordt door een mening, maar door jezelf zo eerlijk als je kunt onder ogen te zien in wat Jezus in zijn Bergrede de binnenkamer noemt. Daar waar niemand je verder ziet of lastig valt. De plaats waar geheimen mogen wonen maar ook paradoxen mogen leven. Daar waar je in alle schrik over dit bestaan en over wat er kan gebeuren, ook weer vertrouwen opdoet. De dwaasheid van God is sterker dan de wijsheid van de wereld, staat ergens in de bijbel. Een tekst die ik nooit goed begreep, tot mij duidelijk werd dat hier bedoeld wordt dat het om eenvoud, nederigheid, dienstbaarheid en overgave gaat, totaal andere zaken dan de angst, de trots, de hoogmoed en de boosheid die zo vaak achter al die meningen zitten. Ook bij mij soms, ik geef het toe.

 

 

Terug naar overzicht…