Dagelijks leven

Door Ds. Aart Mak

Ik weet precies waar ik mijn schoenen op de treden moet neerzetten. Geconcentreerd loop ik twee trappen af, naar beneden, om daar pas, in de keuken met de grote tafel, mijn veters te strikken als ik aan het ontbijt begin. Losse veters, ja. Riskant om zo twee trappen af te snellen. En toch doe ik het zo. Waarom? Het wordt mij wel eens gevraagd. Ik weet het niet, zeg ik dan. Maar ik denk voor alleen mezelf dat ik nog even niet te netjes wil zijn. De nacht is van mijzelf. De dag is voor anderen. En ’s morgensvroeg wil ik nog even, zo lang mogelijk, iets voor mijzelf vasthouden. Een soort slordigheid. Net doen alsof je helemaal op jezelf bent. Net als niet scheren op zaterdag. Of mijn oudste jas aantrekken als ik de honden uitlaat. Klein protest tegen de dag met zijn beschaafde omgangsvormen.

Ik was vroeger een kind dat alles las wat los en vast zat, boeken van thuis, en uit de bibliotheek, romans, encyclopedieën, strips, wikkels om jampotten en reclamefolders. Alles. Nu hoort dit al lang tot de onmogelijkheden en ik kan het nog steeds niet hanteren. Wil ik om half negen starten met een nieuw hoofdstuk in mijn boek, vind ik dat ik toch ook de mailtjes moet lezen en beantwoorden. En er liggen nog brieven. En die rekening moet betaald worden. En hoe gaat het eigenlijk met de zoektocht naar dat verongelukte vliegtuig ? En voor ik het weet surf ik op internet langs het nieuws. Terwijl ik bij het ontbijt ook al de krant snel heb doorgenomen, met vooral aandacht voor de columnisten. Ik mis Elma Drayer nu al. En omdat ik ook op de sociale media zit, ach ja. Voor ik het weet is het tien uur, tijd om te gaan telefoneren. De elke week terugkerende klussen. Voorbereidingen treffen. Aanspreekbaar zijn. Me vermenigvuldigen.

Ik kocht een boekje, in november vorig jaar. Titel: ‘Een volle agenda, maar nooit druk.’ Ondertitel: Benedictijns timemanagement. Ik lees op bladzijde 43: ‘Waarom lukt het ons zo vaak niet om met volle aandacht aan een taak te werken? We doen te veel dingen tegelijkertijd, we hebben onbewuste gedachte stromen, we hebben geen goede planning of structuur voor de dag en we zijn permanent bereikbaar.' Ik lees dat nu pas. Nam er eerder geen tijd voor. Het medicijn had ik al maar ik gebruikte het niet. Nu ga ik verder. Ik lees uitstekende suggesties. Veel heeft te maken met keuzes maken. Uiteraard. Op het goede moment dat doen wat nodig is. Vaste tijden hanteren. Niet altijd alles tegelijk willen. Zou ik een goed begin maken als ik nu eens begin met mijn veters te strikken, gelijk nadat ik mijn schoenen heb aangetrokken? Wat mij het meest fascineert is dat ik het weet en niet doe, dat ik zocht terwijl het al voor het oprapen lag. Ach ja, mijn binnenkamer…

Tekst: ‘Wat goed te doen is, is niet uit de lucht gegrepen of onbereikbaar ver weg. Wat u goed zal doen, ligt al te wachten in u zelf. Vind het, maak het u eigen en u zult leven.’ (naar Deuteronomium 30: 11-14)

De Binnenkamer is een nieuw programma. Het duurt ongeveer 5 minuten. De naam duidt erop dat het vooral gaat over de blik naar binnen, in de veronderstelling dat wat de maker daar ontdekt voor velen min of meer herkenbaar zal zijn. De Binnenkamer eindigt altijd met een bijzondere tekst, vaak ontleend aan de Bijbel.

 

 

Terug naar overzicht…